Η ταινία ξεκινά καλά, με ένα θέμα όχι πρωτότυπο, αλλά ίσως το πρώτο στον ευρύτερο ελληνικό κινηματογράφο. Η ιστορία συνηθισμένη (όπως στο Επίθεση στη Γουόλ Στριτ) με μια κατάσταση ομηρίας και τέλος μάλλον προβλέψιμο και ατυχές. Η ατμόσφαιρα είναι καλή και οι προσδοκίες του τηλεθεατή είναι πολλές, αλλά κρατάν λίγο. Η εμφάνιση της αστυνομίας σηματοδοτεί για μένα το ουσιαστικό τέλος...
Ο σκηνοθέτης Jean-Francois Richet μας παρουσιάζει το βίαιο και τρελό πορτρέτο του Eugene Francois Vidocq, του διαβόητου εγκληματία που μετατράπηκε σε περίφημο ντετέκτιβ, οικοδομώντας τα θεμέλια της σύγχρονης εγκληματολογίας και εμπνέοντας συγγραφείς όπως ο Honore de Balzac και Edgar Allen Poe. Για την ταινία τώρα, ο Richet καταλήγει να μετατρέπει μια πιθανότατα επιτυχημένη ιστορία...
Μα Φυσικά και Νοιάζομαι (2020)
Είναι η ΑΠΟΛΥΤΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ της σκηνοθεσίας και της ανθρώπινης νοημοσύνης. Λυπάμαι που τέτοιες παραγωγές δημοσιοποιούνται ενώ βρισκόμαστε μια εκατονταετία σχεδόν μετά την ανακάλυψη του κινηματογράφου. Κανένα μήνυμα προς τον θεατή, η σκηνοθεσία θα γινόταν καλύτερα από ένα 5χρονο... Προσβολή της έβδομης τέχνης!! κάτι τέτοιες παραγωγές κάνουν τον κόσμο να χάνει την πίστη του για τις...