Δεν περίμενα πολλά όταν ξεκίνησα να παρακολουθώ αυτήν την ταινία. Η εισαγωγή ήταν ίσα-ίσα ανεκτή, αλλά είχαμε την ελπίδα ότι θα μπορούσε να γίνει πιο ενδιαφέρουσα και ίσως η πλοκή θα είχε πιο πολύ νόημα Αλλά όχι. Κυριολεκτικά τίποτα σε αυτήν την ταινία δεν έχει νόημα! Δεν ξέρω τι σκέφτηκαν οι συγγραφείς... ότι μπορούσαν να γράψουν 4 ή 5 ιστορίες αγάπης σε 85 λεπτά; Μια διάρκεια...
Είναι κρίμα να βλέπουμε ταινίες να έχουν ως κύριο άξονα τα social media, σαν να μας είναι κάτι μακρινό η απρόσιτο ή σαν να είναι ο μόνος τρόπος για να φτάσει το σενάριο τη πλοκή εκεί που θέλει. Η ταινία είχε τις προδιαγραφές, την ατμόσφαιρα, τους ηθοποιούς, τους διαλόγους και τη μουσική για να μας δώσει κάτι ξεχωριστό. Και πράγματι τα πρώτα 20 λεπτά έδιναν την αίσθηση ότι θα δούμε...
Στο Όνομα της Φυλής (2012)
Για μένα ήταν μία ταινία που περιέγραφε πολύ γλαφυρά τις αγριότητες των ναζί και τις αντιλήψεις τους για την ευγονία, τον εκ γερμανισμό περιοχών που θεωρούσαν δικές τους...χωρίς να παρουσιάζει αγριότητες κτλ. Πολύ καλές οι ερμηνείες, έντονες οι συναισθηματικές πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης, όπως η φιλία, ό έρωτας, η αντίσταση, η επιβίωση , ή οργή... Για μένα είναι πολύ ρεαλιστική...