Το θέμα με τις ιστορίες αυτές είναι ότι είναι ιδανικές για επαναφορές ηρώων και χιούμορ... αλλά όχι ιδανικές για σοβαρές πλοκές ή χαρακτήρες. Εν πάση περιπτώσει, μου άρεσε να βλέπω τους παλιούς χαρακτήρες να επιστρέφουν και να μας διασκεδάζουν, αλλά αυτή ήταν η λιγότερο αγαπημένη μου από τις spiderman ταινίες της Marvel. Οι προηγούμενες ιστορίες, ειδικά οι πρώτες, λειτούργησαν καλά...
Το ορίτζιναλ Battle Royale (ιαπωνική ταινία) του 2000 με παρόμοιο θέμα, ήταν περισσότερο μια ενήλικη εκδοχή αυτής της ταινίας εδώ. Η ιδέα είναι τόσο καλή που μεταφέρεται εύκολα στην οθόνη, ακόμα κι αν είναι λίγο αποδυναμωμένη. Έβρισκα ρομαντισμό ακόμα και στις πιο περίεργες καταστάσεις. Λίγο Lenny Kravitz, λίγο Elizabeth Banks και Stanley Tucci για κάποια υποκριτική βαρύτητα και...
Μετά (2019)
Παρά τη προβλέψιμη ιστορία και τον κλισέ ρομαντισμό, μετά από ώρα και σε μεγάλο βαθμό χάρη στην εμφάνιση του νεαρού αστεριού της Josephine Langford, η ταινία θα σταθεί όρθια. Καθώς η Tessa, η Langford δηλαδή, εμφανίζεται σχεδόν σε κάθε σκηνή και με την κάμερα να βρίσκεται συνεχώς στο πρόσωπό της, μεταδίδει ένα ειλικρινές μείγμα αυτοσυγκράτησης και πείνας για νέες εμπειρίες, εμπιστοσύνης...