Είδα την ταινία λίγο πριν τα μεσάνυχτα στο θέατρο, με πολύ λίγο κόσμο... προφανώς, το στυλ της ταινίας δεν είναι το γνωστό εμπορικό, που τρέχουν όλοι σαν τα πρόβατα... Τέλος πάντων, η ταινία έχει νόημα, έχει βάθος και απόκριση στον θεατή και από εκείνη την ημέρα νιώθω τα συναισθήματα της ταινίας ανεξάρτητα από τα διάφορά της προβλήματα, τα οποία συνοψίζονται στο βάθος των αγώνων...
Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια διασκευή του σεναρίου της πρωτότυπης και ομώνυμης ταινίας του 1974. Ο Νίκολας Κέιτζ με πολύ μαλλί ακόμα, δεν μπορεί να πει καν πειστικά τις ατάκες του και η σκηνική του παρουσία ταιριάζει περισσότερο σε αυτή ενός κομπάρσου παρά πρωταγωνιστή. Όπως για παράδειγμα συμβαίνει χαρακτηριστικά στη σκηνή έξω από εστιατόριο που δούλευε η μητέρα του, όπου συζητά...
Gold (2016)
Η σύνοψη αυτής της ταινίας δεν θα μπορούσε να είναι πιο παραπλανητική. Στη πραγματικότητα δεν πρόκειται για «ένα ταξίδι για να βρει χρυσό στη μη χαρτογραφημένη ζούγκλα της Ινδονησίας», όπως δηλώνει η περίληψη. Μοιάζει περισσότερο με ένα δράμα που εξελίσεται σε γραφεία στη μεγάλη πόλη, δείχνοντας μόνο σποραδικές σκηνές πραγματικής αναζήτησης χρυσού. Έχει εντελώς εσφαλμένη εστίαση...