Ο φτωχός παλιός καλός Al Pacino έχει περάσει την εποχή που μεσουρανούσε και ο Karl Urban δεν πάει παρακάτω. Η υποκριτική ήταν οριακά αποδεκτή, η ιστορία ήταν πεζή, χωρίς αγωνία και όχι πολύ έξυπνη αν και προσπάθησε τόσο σκληρά να είναι ... ω, και το τέλος - εδώ τι να πούμε - αλλά ο σκηνοθέτης έχει προφανώς αυταπάτες μεγαλοπρέπειας αν νομίζει ότι θα υπάρξει ένα Το Παιχνίδι του Δολοφόνου...
Αν υπάρχει μια χώρα που οι κινηματογραφικές της παραγωγές ασχολούνται με τη πολιτική, με διαφορά από τις υπόλοιπες, αυτή είναι η Αμερική. Κι αυτό γιατί η πολιτική αποτελεί μεγάλο κομμάτι της ζωής των Αμερικανών αλλά και γιατί τα πολιτικά σκάνδαλα αποκαλύπτονται πολύ "ηχηρά". Με ένα σκάνδαλο λοιπόν διαπραγματεύεται η ταινία αυτή καθώς αφηγείται την αληθινή ιστορία των προσπαθειών...
Ένα Ψάρι που το Έλεγαν Γουάντα (1988)
Είναι όντως μία πανέξυπνη ανεπανάληπτη κωμωδία της δεκαετίας του 80 την οποία την ξαναείδα σήμερα μετά από πολλά χρόνια στην ΕΡΤ2. Απολαμβάνοντας σε όλη τη διάρκεια της τους χαρακτήρες, τις ατάκες και τις αστείες καταστάσεις, δεν δίνεις καμία σημασία στην πλοκή που τελικά καμία σημασία δεν έχει. Πραγματικά πρόκειται για μία αξιολάτρευτη βρετανική κωμωδία και αν για κάποιο λόγο δεν...