Με το πλεόνασμα μετα-αποκαλυπτικών ταινιών που υπάρχει στον σημερινό κινηματογράφο, ο Δρόμος κάνει αυτό που πολύ λίγες ταινίες σε οποιοδήποτε είδος φαίνονται ικανές να κάνουν. Εδώ πρόκειται για μια ταινία που με τη δική της διορατικότητα αποτυπώνει τον ρεαλισμό της φρίκης ενός ολοκαυτώματος, συνδυάζοντας το απόλυτα χειρότερο δυνατό μέλλον με τα πιο βαθιά όμορφα ανθρώπινα χαρακτηριστικά...
Η ταινία έχει μερικές στιγμές που μπορείτε να απολαύσετε. Με το μυαλό μου σε ολόκληρο το σενάριο του "κοράλι-στρατόπεδο", νομίζω πως γέλασα λιγότερο από τον μέσο θεατή - δεν ξέρω για τα παιδιά βέβαια! Δεν υπάρχουν αρκετές σκηνές που είναι αρκετά αστείες. Και τέλος, δεν την ένιωσα σαν μια πραγματική ταινία "Μπόμπ ο Σφουγγαράκης" (σε αντίθεση με το "Μπομπ Σφουγγαράκης: Έξω απ' τα...
Αόρατη Κλωστή (2017)
Όταν τέλειωσε η ταινία έψαχνα να βρω μήπως έβλεπα κάποια άλλη βερσιόν της, αλλά τελικά έβλεπα αυτή. Δεν έχω καταλάβει γιατί έγινε τέτοιος ντόρος με αυτή. Αξιοπρεπής, με ωραία μουσική και ωραίους χαρακτήρες, αλλά όχι τόσο δυνατή όσο θα περίμενε κανείς με τόσα που έχουν ειπωθεί. Αξίζει να τη δείτε μια φορά