Πραγματικά μια μεγαλειώδης ταινία, τόσο για τη δραματική ιστορία της όσο και κινηματογραφικά για τις ερμηνείες της. Πέρα από το άξια κερδισμένο Όσκαρ της Τζούλιαν Μούρ, να επισημάνουμε και τις εμφανίσεις του Άλεκ Μπάλντουιν σε έναν πολύ ήρεμο και υποστηρικτικό ρόλο, αυτό του συζύγου και τις Κρίστεν Στιούαρτ, του μαύρου πρόβατου της οικογένειας που έχει όμως τη πιο ουσιαστική σχέση...
Το θέμα με τις ιστορίες αυτές είναι ότι είναι ιδανικές για επαναφορές ηρώων και χιούμορ... αλλά όχι ιδανικές για σοβαρές πλοκές ή χαρακτήρες. Εν πάση περιπτώσει, μου άρεσε να βλέπω τους παλιούς χαρακτήρες να επιστρέφουν και να μας διασκεδάζουν, αλλά αυτή ήταν η λιγότερο αγαπημένη μου από τις spiderman ταινίες της Marvel. Οι προηγούμενες ιστορίες, ειδικά οι πρώτες, λειτούργησαν καλά...
Ο Πατριός (2009)
Πρόκειται για ριμέικ του "Έξαψη Βίας" του 1987, το οποίο είναι ένα κλασικό B-class θρίλερ, με τον Terry "John Locke" O'Quinn να είναι πολύ πειστικός για τον ρόλο του ψυχοπαθούς. Αυτό το φτωχό remake είναι κακό, ξεκινώντας με το πρωταγωνιστικό ρόλο του περίεργου Dylan Walsh. Η μεταφορά της ιστορίας από τα τέλη της δεκαετίας του '80 στο 2009 είναι παράλογη, καθώς με τα σημερινά μέσα...