Είδα αυτήν την ταινία το '97 στο θέατρο. Παιζόταν μόλις μια εβδομάδα μετά τον Τιτανικό του Κάμερον. Θυμάμαι τα πλήθη που έτρεχαν να δουν τον Τιτανικό και μία σχεδόν άδεια αίθουσα όταν έπαιζε αυτή η ταινία. Αφού την είδα, σκέφτηκα πόσο ανισόρροπη είναι αυτή η δημιουργική πρωτοτυπία έναντι των μεγάλων blockbusters. Αργότερα κατάλαβα ότι τα blockbusters είναι για τις μάζες και ενδιαφέρουσες...
Την είδα χθες. Δε ξέρω από που προκύπτει αυτό το 6.7 της βαθμολογίας. Οι βασικοί χαρακτήρες ήταν σχεδόν αδιάφοροι, ακόμα και ο Χόπκινς υποτονικός. Η πρωταγωνίστρια Τζούλια Στάιλς σαν να μην υπήρχε στη ταινία. Το μόνο αξιοσημείωτο νομίζω ήταν το βαρύ mood της ταινίας, το οποίο λόγω του καιρού που εξελισοταν η ταινία, ήταν όντως "βαθύ" δραματικό
Κλεμμένες Ζωές (2004)
Δεν ξέρω αν έφταιγε το ίδιο το σενάριο, αλλά δεν είναι καλό για την ίδια την ταινία, ο τηλεθεατής να αντιλαμβάνεται πολύ σύντομα, ποιός είναι ο δολοφόνος... Θα βαθμολογήσω με 2, γιατί μού αρέσουν όλοι οι ηθοποιοί. Απογοητευτική η σκηνή της συμπλοκής των πρωταγωνιστών, λίγο πριν το φινάλε....