Ο Jenkins σκηνοθετεί την προσαρμογή του μυθιστορήματος του '70 του James Baldwin και αυτή γίνεται μια κινηματογραφική ιστορία αγάπης που ακούει την καρδιά, με μια σκληρή αλλά τρυφερή αλήθεια που με άφησε να κλαίω και να χαμογελάω. Πρόκειται για μια καταπληκτική ταινία, τόσο οσμηρή όσο αισθησιακή, διασυνδέοντας αδιάκριτα κοινωνικά ρεαλιστικά θέματα προκατάληψης, καταπίεσης και φυλάκισης...
Η αλήθεια είναι ότι έχει γίνει εξαιρετική δουλειά στα γραφικά, τα οποία είναι πολύ αληθοφανή. Εκτός ίσως από τη σκηνή του Τζόνσον και της γυναίκας του μέσα στο φουσκωτό στο πλημμυρισμένο Σαν Φρανσίσκο, όπου φαίνεται η ένθεση των χαρακτήρων στη σκηνή. Εκτός από αυτό, δεν υπάρχει κινηματογραφικά τίποτα άλλο να προσέξουμε, καθώς σενάριο, πλοκή, ηθοποιία είναι παντελώς αδιάφορα
The Liberator (2020)
Καταλαβαίνω ότι το φτηνιάρικο φίλτρο που μου προκάλεσε πονοκέφαλο, προστέθηκε για λόγους προϋπολογισμού, αλλά μάλλον ήταν μια παραγωγή που θα έπρεπε να περιμένει για να έχει μεγαλύτερο badget ή να γίνει πλήρες animation. Μοιάζει με ένα κακό videogame, οπότε σίγουρα θα αρέσει σε κάποια παιδιά. Η αλλιώς, μοιάζει με ένα Band of Brothers που το έφτιαξαν πολύ λιγότερο ταλαντούχοι ή...