Η ταινία ξεκινά καλά, με ένα θέμα όχι πρωτότυπο, αλλά ίσως το πρώτο στον ευρύτερο ελληνικό κινηματογράφο. Η ιστορία συνηθισμένη (όπως στο Επίθεση στη Γουόλ Στριτ) με μια κατάσταση ομηρίας και τέλος μάλλον προβλέψιμο και ατυχές. Η ατμόσφαιρα είναι καλή και οι προσδοκίες του τηλεθεατή είναι πολλές, αλλά κρατάν λίγο. Η εμφάνιση της αστυνομίας σηματοδοτεί για μένα το ουσιαστικό τέλος...
Θεωρώ οτι πρόκειται για την πιο σοβαρή προσέγγιση ταινίας με θέμα τους βρικόλακες. Τα μεγάλα ονόματα που συμμετέχουν (που δεν ήταν τότε τόσο γνωστά - οι Ντανστ, Κρουζ και Πιτ ήταν ακόμα "πιτσιρίκια") δίνουν πράγματι μια άλλη διάσταση στο σενάριο. Για την ιστορία, οι οπαδοί του μυθιστορήματος έφεραν πολυάριθμες αντιρρήσεις, ιδιαίτερα αφού η Rice αρχικά μίλησε κατά της απόδοσης του...
Ο Άλλος Μου Εαυτός (2011)
Μετα δυσκολίας μπορώ να χαρακτηρίσω την ταινία οικογενειακή, αφού το σενάριο πείθει ηλικίες με μονοψήφιο νούμερο. Ούτε και ο προφανής συμβολισμός της κούκλας πείθει. Προφανώς στην Αμερική το μοτίβο δουλεύει, αφού πληρώθηκαν τόσα μεγάλα ονόματα για να συμμετέχουν. Θα την έβλεπα μόνο παραμονή Χριστουγέννων το μεσημέρι με τη μικρή μου κόρη στα πρόθυρα ύπνου. Τίποτα παραπάνω