Από τον Γιάννη Αγιάννη του Βίκτωρ Ουγκώ μέχρι αυτόν εδώ τον Τζίμι Κόνλον πέρασαν 27 χρόνια. Τόσα (και λιγότερα) χρειάστηκε ο Λίαμ Νίσον για να γίνει από κλασικός ηθοποιός σε fast food του Χόλιγουντ. Συγκεκριμένα από το Η Τιτανομαχία του 2010. Προσωπικά θεωρώ οτι το Νυχτερινή Καταδίωξη ήταν η αρχή της επιστροφής στη ποιότητα. Έτσι λοιπόν, αυτή εδώ η ταινία έχει μια σπίθα από τον...
Από τις ελάχιστες καλές ταινίες του Κόλιν Φάρελ. Όχι οτι φταίνε οι ταινίες, αλλά δεν τον λες και χαρισματικό ηθοποιό. Είναι σαφώς καλύτερος σε ταινίες που δεν παίζει τον εκτελεστή ήρωα, αλλά σε περισσότερο δραματικές, όπως αυτή εδώ, Ο Δικηγόρος ή το Η Μαγική Ομπρέλα. Η ταινία διαδραματίζεται κατά την διάρκεια ενός ιδιαίτερου πολεμικού θέματος (και μόνο γι αυτό, αξίζει μια ευκαιρία),...
Το Παιχνίδι Του Δολοφόνου (2017)
Ο φτωχός παλιός καλός Al Pacino έχει περάσει την εποχή που μεσουρανούσε και ο Karl Urban δεν πάει παρακάτω. Η υποκριτική ήταν οριακά αποδεκτή, η ιστορία ήταν πεζή, χωρίς αγωνία και όχι πολύ έξυπνη αν και προσπάθησε τόσο σκληρά να είναι ... ω, και το τέλος - εδώ τι να πούμε - αλλά ο σκηνοθέτης έχει προφανώς αυταπάτες μεγαλοπρέπειας αν νομίζει ότι θα υπάρξει ένα Το Παιχνίδι του Δολοφόνου...