Η ιδέα του remake του "Point Break" δεν ήταν απαραίτητα κακή ιδέα υποθέτω, αλλά όσο κι αν γοητεύει η πρωτότυπη ιστορία, εδώ όλη η γοητεία έχει χαθεί. Όλο το concept φαίνεται να έχει να πάρει έναν γνωστό τίτλο, με μπόλικες στιγμές τυχαίας δράσης και να το έχει πετάξει σε ένα ευρύ κοινό ενδιαφέροντος με την ελπίδα να προσελκύσει τους θεατές Η παντελής έλλειψη οποιασδήποτε συγκίνηση...
Μία άλλη εκδοχή του P.S. I Love You, 10 σχεδόν χρόνια μετά. Αν και υποτίθεται οτι είναι πιο σκοτεινό και πιο εκλεπτυσμένο, ξεφεύγοντας από τη ρομαντική κομεντί που είναι το P.S. I Love You, δεν καταφέρνει να γίνει καλύτερο, ούτε καν ισάξιο, καθώς μόλις καταλάβεις τι γίνεται, ξέρεις και την υπόλοιπη ταινία. Θα συμφωνήσω απόλυτα με το προηγούμενο σχόλιο. Η ταινία γρήγορα γίνεται βαρετή...
Το Κόκκινο Σπουργίτι (2018)
Το Κόκκινο Σπουργίτι δεν είναι αυτό που φαίνεται και αυτό είναι πραγματικά καλό. Επανενωμένη με τον σκηνοθέτη Φράνσις Λόρενς, η Τζένιφερ Λόρενς φέρνει την πρωταρχική δύναμη σε αυτό το κρύο και σκληρό θρίλερ. Δεν είναι μια ταινία δράσης, καθώς δεν έχει σχεδόν καμία ροή δράσης, αλλά είναι ένα έξυπνο και μελετημένο πολιτικό δράμα. Είναι μία από αυτές τις λίγες ενδιαφέρουσες περιπτώσεις...