Πάντα αιχμαλωτίζομαι από την ιδέα της εξύμνησης κάποιου που η ζωή του περιστρέφεται γύρω από τους θανάτους άλλων, του οποίου η «απασχόληση» είναι να κλέβει από αυτούς που δεν έχουν λόγο σε τίποτα. Αυτό που εννοώ είναι ότι ο ήρωάς μας δεν είναι εκεί για να αποδώσει δικαιοσύνη ή ακόμα και για κάποιο μεγάλο σκοπό, είναι απλά ένας μικροαπατεώνας που τυγχάνει να είναι πιο συνηθισμένος...
FRIDAY THE 13th wanna be... Αυτο τα λεει ολα.... Μια μετρια προσπαφεια να αναβιωσει ο Τζασον Βιρχις...Ουτε καν...Πλην μια δυυο ομολογουμενος έξυπνων και ευρηματικων θανατων, η ταινεια δεν εχει να προσφερει κατι. Αντιθετα...Βαρετη και κουραστικη εξαιτίας της έλλειψης μουσικής επένδυσης. Αν είναι δυνατόν θρίλερ χωρίς μουσική αγωνίας.
Ο Μισισιπής Καίγεται (1988)
Μιλάμε για μια εξαιρετική ταινία με φοβερούς πρωταγωνιστές, όταν κάποιοι από αυτούς δεν είχαν γίνει ακόμα αστέρια, όπως ο Γουίλεμ Νταφόε, η Φράνσις ΜακΝτόρμαντ και οΜάικλ Ρούκερ, Κάποιοι μπορεί να έχουν προβλήματα με το γεγονός ότι η ταινία είναι εμπνευσμένη από πραγματικούς φόνους, αλλά στη συνέχεια μας αποκαλύπτει μια έρευνα όχι απαραίτητα βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, αλλά...