Η ταινία ξεκινά καλά, με ένα θέμα όχι πρωτότυπο, αλλά ίσως το πρώτο στον ευρύτερο ελληνικό κινηματογράφο. Η ιστορία συνηθισμένη (όπως στο Επίθεση στη Γουόλ Στριτ) με μια κατάσταση ομηρίας και τέλος μάλλον προβλέψιμο και ατυχές. Η ατμόσφαιρα είναι καλή και οι προσδοκίες του τηλεθεατή είναι πολλές, αλλά κρατάν λίγο. Η εμφάνιση της αστυνομίας σηματοδοτεί για μένα το ουσιαστικό τέλος...
Ένας δικηγόρος εγκληματιών γίνεται ένας μαχητής που μπορεί να αντιμετωπίσει πολλούς σκληρούς εγκληματίες ταυτόχρονα. Μια νοσοκόμα που τον σώζει καθώς είναι τραυματισμένος από πυροβολισμό και δεν καλεί την αστυνομία ή ασθενοφόρο. Λιποθυμά από τον τραυματισμό του όπλου, αλλά μπορεί να σταθεί και να πολεμήσει με μια λεπίδα 3 ιντσών στο πλάι του. Η αστυνομία δεν ανακρίνει τους ανθρώπους...
Οι Δύο Πάπες (2019)
Ένα πολύ έξυπνο δημιούργημα. Και οι δύο ερμηνείες των πρωταγωνιστών δείχνουν μια περίπλοκη, μερικές φορές συγκρουόμενη ανθρωπότητα με συγκινητικό και προκλητικό τρόπο. Ο Χόπκινς, ως ο ακαδημαϊκός Βενέδικτος XVI που συνειδητοποιεί ότι δεν αισθάνεται πλέον ικανός - για διάφορους λόγους - να παραμείνει Ποντίφικας και ο Pryce ως Καρδινάλιος Μπερογκόλιο με τον οποίο έχει ελάχιστα κοινά...