Το θέμα με τις ιστορίες αυτές είναι ότι είναι ιδανικές για επαναφορές ηρώων και χιούμορ... αλλά όχι ιδανικές για σοβαρές πλοκές ή χαρακτήρες. Εν πάση περιπτώσει, μου άρεσε να βλέπω τους παλιούς χαρακτήρες να επιστρέφουν και να μας διασκεδάζουν, αλλά αυτή ήταν η λιγότερο αγαπημένη μου από τις spiderman ταινίες της Marvel. Οι προηγούμενες ιστορίες, ειδικά οι πρώτες, λειτούργησαν καλά...
Ένας δικηγόρος εγκληματιών γίνεται ένας μαχητής που μπορεί να αντιμετωπίσει πολλούς σκληρούς εγκληματίες ταυτόχρονα. Μια νοσοκόμα που τον σώζει καθώς είναι τραυματισμένος από πυροβολισμό και δεν καλεί την αστυνομία ή ασθενοφόρο. Λιποθυμά από τον τραυματισμό του όπλου, αλλά μπορεί να σταθεί και να πολεμήσει με μια λεπίδα 3 ιντσών στο πλάι του. Η αστυνομία δεν ανακρίνει τους ανθρώπους...
Φάργκο (1996)
Η αιώνια σύγκρουση μεταξύ καλού και κακού παίζεται εδώ με φόντο ένα σκληρό και κρύο αμερικανικό τοπίο. Μια ομάδα παράξενων, αδίστακτων εγκληματιών καταδιώκονται από μία πολύ έγκυο αστυνομικό και τους συνάδελφους της. Με τους αδελφούς Coen στο τιμόνι, το κοινό παίρνει ίσες δόσεις χιούμορ και βίας - συχνά ταυτόχρονα - και τελικά αισθάνεται απογοητευμένο από την απλή καλοσύνη της Marge...