Από τις φορές που αναρωτιέσαι γιατί βλέπεις κάποια ταινία. Το θέμα δημοφιλές και γνωστό, αλλά ο Γκοτζίλα ελαφρώς παραποιημένος, οι Μπρόντερικ και Ρενό απλά υπάρχουν. Τα εφέ ικανοποιητικά για το 1998 αλλά τα υπόλοιπα είναι για κλάμματα. Ξεκινώντας από νωρίς με τα τεράστια γελοία ίχνη του Γκοτζίλα στο έδαφος και τους ανόητους διαλόγους του Κέβιν Νταν με τον Μπρόντερικ. Ένα ρομάντσο...
Έχοντας δει το τρέιλερ, ξεκίνησα να βλέπω αυτήν την ταινία επειδή ήμουν σε διάθεση για κωμωδία. Υποθέτω ότι στο τρέιλερ ήταν όλες οι αστείες σκηνές. Ωστόσο, η ταινία αποδείχθηκε μια από τις πιο συγκινητικές και ευαίσθητες ταινίες που έχω δει εδώ και αρκετό καιρό. Η Πέτρα του Σκανδάλου θα μπορούσε να είναι σχεδόν η οικογένεια οποιουδήποτε και ειδικά η δική μου. Οι αστείες σκηνές...
Η Κόρη του Ράιαν (1970)
Για μενα η ταινια υπηρξε ποιητικη ονειρικη με υπεροχες εικονες απο θαλασσα και μεσα σε αυτη τη αμμουδια η πρωταγωνηστρια να περπατα ψαχνωντας για κοχυλια η την αλλαγη της ζωης της . Οι ανθρωποι της εποχης το επαρχιακο περιβαλον του χωριου η πληξη ενος γαμου και ο ερχομος του ερωτα μεσα σε γαλαζιο τουλι που στη συνεχεια βλεπουμε να φευγουν τα χρωμματα και να ερχεται η πραγματικοτητα...