Μεγάλα ονόματα σε ένα προσφιλές θέμα σε μια ταινία που αποτυγχάνει να διατηρήσει τη σοβαρότητα που της αρμόζει. Έχοντας ήδη καλύψει όλες τις πτυχές του πολέμου, το Χόλιγουντ θεώρησε πως η ανάκτηση των κλεμένων από τους Ναζί έργων τέχνης, θα μπορούσε να γίνει το θέμα μιας ακόμα παραγωγής. Το κωμικό στοιχείο της ταινίας σαμποτάρει κάθε ίχνος αγωνίας και δράσης, προσφέροντας μια πολύ...
Πολύ κακό για το τίποτα. Αναμφισβήτητα πολλά μεγάλα ονόματα στο καστ κι αυτός είναι ίσως ο μόνος λόγος να δεις τη ταινία. Ο Ίθαν Χοκ ποτέ δε μου γέμιζε το μάτι, αλλά αυτό είναι προσωπικό. Ο Εντ Χάρις σε ρόλο που ξεφεύγει από τα στάνταρτ του. Η "Βασίλισσα" Γιόβοβιτς πανέμορφη ακόμα και στα 40 της ίσως μένει το μόνο αξιοθέατο σε αυτή τη ταινία
Ο Πλανήτης Των Πιθήκων (2001)
Δεν τα κατάφερε ο Τιμ Μπάρτον σ αυτή την επανέκδοση της πρωτότυπης ταινίας του '60 καθώς υστερεί και από την original αλλά και κατά πολύ από τις μεταγενέστερες όπως Η Εξέγερση και Η Αυγή. Το σενάριο μοιάζει λίγο αδέξιο και η σκηνοθεσία φτωχή ακόμα κι αν λάβουμε υπόψη το γεγονός οτι γυρίστηκε 18 χρόνια πριν. Το ίδιο ισχύει και για τον Μαρκ Γουόλμπεργκ που στα νιάτα του δε "γεμίζει"...