Και πάλι μια ταινία new wave girl power, όπου οι αρσενικοί χαρακτήρες είναι άχρηστοι, (ο κακός βασιλιάς έχει μια μόνο σοβαρή ατάκα), αλλά ο κύριος χαρακτήρας -η πρωταγωνίστρια δηλαδή - είναι έξυπνος, δυνατός και επιδέξιος χωρίς καμία εξήγηση πως και η μόνη αμαρτία του κύριου κακού χαρακτήρα - πάλι στη πρωταγωνίστρια αναφέρομαι - είναι ότι θέλει να προστατεύσει την οικογένειά...
Το δράμα είναι υποτιμημένο, η ένταση είναι λεπτή και οι χαρακτήρες είναι και οι δύο ξεχωριστοί και πιστευτοί. Ειδική μνεία για την Κρίστεν Στιούαρτ, που καταφέρνει να είναι δώδεκα πράγματα ταυτόχρονα - τραγική αλλά όχι αξιολύπητη, δυνατή, γοητευτική, αστεία, ασυνήθιστα σέξι και χωρίς κανένα από τα κλισέ συσχετισμένο με οποιαδήποτε από τις διαβόητες ψυχικές ασθένειες του Χόλιγουντ....
Η Μέρα των Ηρώων (2016)
Θα ξεκινήσω λέγοντας οτι εδώ ο Μαρκ Γουόλμπεργκ ως πρωταγωνιστής δεν είναι και ότι καλύτερο στον ρόλο που πλασάρεται, δηλαδή του αστυνομικού της γειτονιάς. Το παραβλέπω για δύο λόγους: πρώτον γιατί ναι μεν ξεκινά με επίκεντρο τον Τόμι Σόντερς (Γουόλμπεργκ), τον εγκαταλείπει γρήγορα δε και δεύτερον γιατί κατά τα άλλα πρόκειται για μια εξαιρετική αστυνομική ταινία. Η ταινία παίρνει...