Η ταινία όταν κυκλοφόρησε δεν πήρε καλές κριτικές. Μερικοί μάλιστα τη χαρακτήρισαν ως η χειρότερη ταινία του Τομ Χανκς. Σε πρώτη ανάγνωση, τα παραπάνω δεν είναι άδικα. Πράγματι η ταινία είναι λιτή, αργή, χωρίς να είναι προφανές το νόημα αυτών που συμβαίνουν αλλά ούτε να φαίνεται κάποια κατάληξη στο τέλος του τούνελ. Ωστόσο η ταινία περιέχει έναν σουρεαλισμό, ο οποίο γίνεται καλύτερα...
Η πλοκή της ταινίας μοιάζει με το "Κάθε Φορά, Πρώτη Φορά" με τη Ντρου Μπάριμορ, όπου μια γυναίκα ξυπνά κάθε πρωί ξεχνώντας όλα όσα συνέβησαν στο παρελθόν της, μετά το ατύχημα που προκάλεσε την αμνησία της. Ωστόσο, η ταινία κάνει καλή δουλειά κρατώντας ζωντανό το ενδιαφέρον του κοινού, μαντεύοντας συνεχώς ποιος χαρακτήρας είναι αληθινός και ποιος είναι ο κακός της υπόθεσης, μέχρι...
Αόρατη Κλωστή (2017)
Όταν τέλειωσε η ταινία έψαχνα να βρω μήπως έβλεπα κάποια άλλη βερσιόν της, αλλά τελικά έβλεπα αυτή. Δεν έχω καταλάβει γιατί έγινε τέτοιος ντόρος με αυτή. Αξιοπρεπής, με ωραία μουσική και ωραίους χαρακτήρες, αλλά όχι τόσο δυνατή όσο θα περίμενε κανείς με τόσα που έχουν ειπωθεί. Αξίζει να τη δείτε μια φορά