Πάντα αιχμαλωτίζομαι από την ιδέα της εξύμνησης κάποιου που η ζωή του περιστρέφεται γύρω από τους θανάτους άλλων, του οποίου η «απασχόληση» είναι να κλέβει από αυτούς που δεν έχουν λόγο σε τίποτα. Αυτό που εννοώ είναι ότι ο ήρωάς μας δεν είναι εκεί για να αποδώσει δικαιοσύνη ή ακόμα και για κάποιο μεγάλο σκοπό, είναι απλά ένας μικροαπατεώνας που τυγχάνει να είναι πιο συνηθισμένος...
Όποιος έχει δει το 1, η ταινία "Βασικό Ένστικτο 2:Εθισμός στον Κίνδυνο" θα του φανεί μέτρια, διότι η σύγκριση είναι αναπόφευκτη. Ωστόσο, το 2 είναι στην πραγματικότητα μία καλή που αξίζει κάποιος να δει. Το καλύτερο σημείο της είναι τα τελευταία 20 λεπτά, όπου οι εκπλήξεις-ανατροπές διαδέχονται η μία την άλλη. Το τέλος της ταινίας διφορούμενο και ευφυές!
Ταρίχευση (2006)
Μιλάμε για το απόλυτο τίποτα. Μια ηλίθια σε σενάριο ανώμαλη ταινία, πιθανόν για να κάνει εντύπωση ο σκηνοθέτης. Γεμάτο αηδιαστικές σκηνές οι οποίες δεν χρειάζονται και δεν καταλαβαίνω τον λόγο που είναι τόσο μα τόσο αηδιαστική. Να ήταν έαν splatter με zombie θα είχε νόημα. Οσκαρ βλακείας πραγματικά