Από που να αρχίσω...καταρχάς, το σενάριο είναι κλεμμένο. Όλα περιστρέφονται γύρω από το γεγονός οτι ο Κρουζ ξαναζεί συνεχώς την ίδια μέρα. Σας θυμίζει κάτι; Οπωσδήποτε θυμίζει κάτι στους παλιότερους: το εξαιρετικό "Η Μέρα της Μαρμότας", που βραβεύτηκε από τη Βρετανική Ακαδημία Κινηματογράφου για το πρωτότυπο σενάριο της. Για τον Τομ Κρουζ τι να λέμε τώρα...αν και είναι ατυχής επιλογή...
Μου άρεσε η ταινία και πιστεύω ότι πρέπει να της δώσετε μια ευκαιρία. Περιέχει και στοιχεία ανθρωπιάς και ηθικής και όχι μόνο φόβο. Ο Τζέισον Πάτρικ είναι αξιοπρεπής στο ρόλο του και δείχνει τη διάθεση και τη προσπάθεια ενός ανθρώπου για να σώσει κάποιους άλλους. Ναι, μερικές από τις σκηνές είναι επαναλαμβανόμενες, αλλά σε αυτήν την περίπτωση είναι ακριβώς αυτό που θα συνέβαινε...
Στο Βαθύ Γαλάζιο (2017)
Ξεκίνησα να βλέπω την ταινία με μεγάλες ελπίδες. Δεν υπάρχουν αρκετά ρομαντικά δράματα πια και μου άρεσε που περιγράφηκε ως «μια ιστορία στοιχειωμένης αγάπης». Λοιπόν ... ήταν σαν μια απογοητευτική ιστορία αγάπης για μένα. Χωρίς να κάνω spoilers, η μορφή αυτής της ταινίας περνά μεταξύ του ρομαντικού παρελθόντος και του τρέχοντος χωρισμού των δύο κύριων χαρακτήρων που απεικονίζονται...