Τα πρώτα 30 λεπτά ήταν πολύ ελπιδοφόρα. Καλή δράση, αγωνία, υπέροχη ηθοποιία ... αλλά μόλις εμφανίζεται ένας από τους δευτερεύοντες χαρακτήρες, ο Michael, όλα διαλύονται. Όχι μόνο λόγω της ανασφαλούς και αδέξια μέτριας ερμηνείας του, που μου θύμισε κάποια φθηνή δραματική σαπουνόπερα ή ιστορία αγάπης ... αλλά επειδή αντιπροσωπεύει ένα σημείο εισόδου στο παρελθόν της Ava. Ένα βαρετό...
Το σκηνικό είναι Παρίσι, 13ο διαμέρισμα. Νεανική κουλτούρα. Η γρήγορη ζωή της Γενιάς Υ. Φιλοδοξίες. Ματαιοδοξία. Εγωιστικός θαυμασμός της εξιδανικευμένης αυτοεικόνας και χαρακτηριστικών κάποιου. Σεξ. Αγάπη. Μοναξιά. Σε σενάριο και σκηνοθεσία του βετεράνου Γάλλου σκηνοθέτη Jacques Audiard και γυρισμένο κυρίως σε ασπρόμαυρο, το Les Olympiades, Paris 13e (2021) είναι προσαρμοσμένο...
Τέρας της Φύσης (2024)
FRIDAY THE 13th wanna be... Αυτο τα λεει ολα.... Μια μετρια προσπαφεια να αναβιωσει ο Τζασον Βιρχις...Ουτε καν...Πλην μια δυυο ομολογουμενος έξυπνων και ευρηματικων θανατων, η ταινεια δεν εχει να προσφερει κατι. Αντιθετα...Βαρετη και κουραστικη εξαιτίας της έλλειψης μουσικής επένδυσης. Αν είναι δυνατόν θρίλερ χωρίς μουσική αγωνίας.