Είδα αυτήν την ταινία το '97 στο θέατρο. Παιζόταν μόλις μια εβδομάδα μετά τον Τιτανικό του Κάμερον. Θυμάμαι τα πλήθη που έτρεχαν να δουν τον Τιτανικό και μία σχεδόν άδεια αίθουσα όταν έπαιζε αυτή η ταινία. Αφού την είδα, σκέφτηκα πόσο ανισόρροπη είναι αυτή η δημιουργική πρωτοτυπία έναντι των μεγάλων blockbusters. Αργότερα κατάλαβα ότι τα blockbusters είναι για τις μάζες και ενδιαφέρουσες...
Οι κωμωδίες εφήβων / νεαρών ενηλίκων της δεκαετίας του '80 παραμένουν τόσο δημοφιλείς που είναι φυσικό να πιστεύουμε ότι το Χόλιγουντ θα προσπαθεί να εκμεταλλευτεί το είδος για νοσταλγικούς σκοπούς. Δυστυχώς, οι περισσότερες απόπειρες αναβίωσης του πνεύματος αυτών των ταινιών έχουν αποτύχει. Σε αντίθεση με πολλές τέτοιες ταινίες, οι οποίες συχνά παρασύρονται σε παρωδία, το "Έλα...
Μα Φυσικά και Νοιάζομαι (2020)
Απο τις πολύ μέτριες ταινίες που έχω δει τελευταία.Το σενάριο τραβηγμένο από τα μαλλιά,η σκηνοθεσία για κλάματα,οι ηθοποιοί κάναν ότι μπορούσαν για να περάσει το δίωρο. Ούτε κωμωδία ούτε θρίλερ.Απο την αρχη σχεδόν δεν αφήνει περιθώρια για αυταπάτες.Με εκνεύρισε και έχασα 2 ώρες τζάμπα.Δεν τη συστήνω σε κανέναν.