Astrid Whettnall - Ταινίες
Αν και ποτέ δε μου άρεσαν τέτοια ψυχολογικά θρίλερ με πνεύματα κτλ, τη πρώτη φορά που το είδα στο σινεμά είχα μείνει άφωνος. Κάθε φορά που το βλέπω ξανά από τότε, μου κάνει εντύπωση κάθε φορά. Σκηνοθεσία, ήχος, σενάριο, όλα είναι τόσο προσεγμένα. Καμία σχέση με όλα τα υπόλοιπα εμπορικά θρίλερ-τρόμου
Τι συμβαίνει όταν παίρνετε μια κλασική αγαπημένη κωμωδία, τη δώσετε σε δύο σκηνοθέτες χωρίς εμπειρία σε ταινίες μεγάλου μήκους, βάλτε δύο ηθοποιούς με ελάχιστη χημεία, βάλτε ολόκληρη την πλοκή στο τρέιλερ και στη συνέχεια, την βγάλετε στους κινηματογράφους; Ανακαλύπτετε έναν ολόκληρο κόσμο ανθρώπων, ειδικά οπαδούς του πρωτότυπου, που αναρωτιούνται γιατί οι παραγωγοί ασχολήθηκαν....
Μακρινός Ορίζοντας (1992)
Λοιπόν θα σας πω την άποψη μου ως 17αρης που την έβλεπε πρώτη φορά. Η αρχη ήταν κάπως περίεργη και δεν σε έπειθε για πολλά. Όταν όμως πήγαν στην Βοστόνη υπήρχε τόση ένταση που οριακά δεν ήθελες να χάσεις ούτε δευτερόλεπτο. Επίσης με ενόχλησε λίγο το γεγονοσ οτι το happy end ήρθε πολύ αργά (τελευταιο λεπτο) και κόπηκε αρκετά απότομα. Θα προτιμούσα να είχε αλλά 3 λεπτά και να έδειχνε...