Κάτι πήγαινε να γίνει στην αρχή αλλά μετά ήρθε η απογοήτευση. Ταινία με πιτσιρικάδες για τους ανάλογους θεατές. Πολλές υπερβολές, πολλές τρύπες στο σενάριο που έτσι κι αλλιώς δεν είναι και τίποτα ιδιαίτερο. Η εξέλιξη προβλέψιμη με πολλά κλισέ, του καλού, του κακού, του αστυνομικού. Η γνωστή συνταγή που βλέπουμε εδώ και χρόνια, καμία πρωτοτυπία. Πρώτη προβολή σήμερα στην ΕΡΤ2 που...
Πολύ κακό για το τίποτα. Αναμφισβήτητα πολλά μεγάλα ονόματα στο καστ κι αυτός είναι ίσως ο μόνος λόγος να δεις τη ταινία. Ο Ίθαν Χοκ ποτέ δε μου γέμιζε το μάτι, αλλά αυτό είναι προσωπικό. Ο Εντ Χάρις σε ρόλο που ξεφεύγει από τα στάνταρτ του. Η "Βασίλισσα" Γιόβοβιτς πανέμορφη ακόμα και στα 40 της ίσως μένει το μόνο αξιοθέατο σε αυτή τη ταινία
Τσάι στη Σαχάρα (1990)
Αυτή είναι μια από τις αγαπημένες μου ταινίες όλων των εποχών. Όμως - και αυτό είναι σημαντικό - το μεγαλύτερο μέρος της εκτίμησής μου πηγάζει από το γεγονός ότι τη παρακολούθησα αρκετές φορές και ότι έχω διαβάσει επίσης το βιβλίο (του Paul Bowles) δύο ή τρεις φορές. Έτσι και τα δύο έργα τέχνης (δεδομένου ότι το βιβλίο είναι σίγουρα ένα έργο τέχνης) τείνουν να συνδυάζονται στο μυαλό...