Πάντα αιχμαλωτίζομαι από την ιδέα της εξύμνησης κάποιου που η ζωή του περιστρέφεται γύρω από τους θανάτους άλλων, του οποίου η «απασχόληση» είναι να κλέβει από αυτούς που δεν έχουν λόγο σε τίποτα. Αυτό που εννοώ είναι ότι ο ήρωάς μας δεν είναι εκεί για να αποδώσει δικαιοσύνη ή ακόμα και για κάποιο μεγάλο σκοπό, είναι απλά ένας μικροαπατεώνας που τυγχάνει να είναι πιο συνηθισμένος...
Ο φτωχός παλιός καλός Al Pacino έχει περάσει την εποχή που μεσουρανούσε και ο Karl Urban δεν πάει παρακάτω. Η υποκριτική ήταν οριακά αποδεκτή, η ιστορία ήταν πεζή, χωρίς αγωνία και όχι πολύ έξυπνη αν και προσπάθησε τόσο σκληρά να είναι ... ω, και το τέλος - εδώ τι να πούμε - αλλά ο σκηνοθέτης έχει προφανώς αυταπάτες μεγαλοπρέπειας αν νομίζει ότι θα υπάρξει ένα Το Παιχνίδι του Δολοφόνου...
Ο Μοναχός Που Κατέβηκε το Βουνό (2015)
Η ταινία μας δίνει μια ματιά στη ζωή μετά το σχολείο Σαολίν. Από κάποιον που τον έδιωξαν και στην πραγματικότητα μπορεί να μην έχει τα προσόντα να ονομαστεί Σαολίν. Εκτός όμως από τεχνικές λεπτομέρειες, πρόκειται για κάποιον που προσπαθεί να βγάλει τα προς το ζην. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αλλά πάντα με σεβασμό στους άλλους. Δεν αλλάζει το γεγονός ότι εμφανώς έχει μερικά μεγάλα...