Από τις πολύ καλές αισθηματικές ταινίες με πρωτότυπο σενάριο και εξαιρετική μουσική. Η αφήγηση της ιστορίας από τον πρωταγωνιστή καθώς παράλληλα εξελίσσονται οι σκηνές της ταινίας δίνει μία μοναδική διάσταση στην εξέλιξη και το νόημα της ιστορίας. Αν και όχι ιδιαίτερα γνωστοί οι πρωταγωνιστές, αποδίδουν τέλεια τους χαρακτήρες που εκπροσωπούν. Ο Άντον Γιέλτσιν είναι πολύ πειστικός...
Η δεύτερη σκηνοθετική απόπειρα του Ewan McGregor (17 χρόνια μετά τη πρώτη του) φαίνεται ικανοποιητική. Με πρωταγωνιστή τον ίδιο, τη Τζένιφερ Κόνελι ως σύζυγό του και τη Ντακότα Φάνινγκ (Μαίρη) ως κόρη τους, πρόκειται για ένα αρκετά βαρύ (και περίεργο) δράμα, που επικεντρώνεται στη τραγική ιστορία της Ντακότα Φάνινγκ, ως ένα πολύ προβληματικό παιδί (και το ίδιο ως έφηβη και ενήλικη),...
Θα σε Περιμένω, Πάντα (2016)
Μία άλλη εκδοχή του P.S. I Love You, 10 σχεδόν χρόνια μετά. Αν και υποτίθεται οτι είναι πιο σκοτεινό και πιο εκλεπτυσμένο, ξεφεύγοντας από τη ρομαντική κομεντί που είναι το P.S. I Love You, δεν καταφέρνει να γίνει καλύτερο, ούτε καν ισάξιο, καθώς μόλις καταλάβεις τι γίνεται, ξέρεις και την υπόλοιπη ταινία. Θα συμφωνήσω απόλυτα με το προηγούμενο σχόλιο. Η ταινία γρήγορα γίνεται βαρετή...