Η αλήθεια είναι πως ήμουν σκεπτικός για το αν θα δω την ταινία ή όχι, γιατί αν έχει δει κάποιος την πρωτότυπη του 1933 δύσκολα συμβιβάζεται με οποιοδήποτε remake. Η αρχή της ταινίας που διαδραματιζόταν μέσα στο καράβι δε με βοήθησε να αλλάξω γνώμη. Μέχρι το σημείο που οι ιθαγενείς προσφέρουν τη Ναόμι Γουοτς ως θυσία στον Κινγκ Κονγκ. Από αυτό το σημείο και μετά άλλαξαν τα πάντα...
Η ταινία έχει μερικές στιγμές που μπορείτε να απολαύσετε. Με το μυαλό μου σε ολόκληρο το σενάριο του "κοράλι-στρατόπεδο", νομίζω πως γέλασα λιγότερο από τον μέσο θεατή - δεν ξέρω για τα παιδιά βέβαια! Δεν υπάρχουν αρκετές σκηνές που είναι αρκετά αστείες. Και τέλος, δεν την ένιωσα σαν μια πραγματική ταινία "Μπόμπ ο Σφουγγαράκης" (σε αντίθεση με το "Μπομπ Σφουγγαράκης: Έξω απ' τα...
Τσέρνομπιλ (2019)
Θυμάμαι καλά τη δεκαετία του 1980 και μπορώ να πω ότι οι συγγραφείς αυτής της ταινίας έκαναν μια τεράστια δουλειά για να δείξουν κάθε λεπτομέρεια του στο πως έμοιαζε ο κόσμος στην εποχή της Σοβιετικής ένωσης. Τα τηλέφωνα, τα ρούχα, τα μαλλιά, το ραγισμένο χρώμα στα περβάζια των παραθύρων, ακόμη και το τζάμι της πόρτας είναι παρόμοιο με αυτό που θυμάμαι. Αλλά το πιο σημαντικό πράγμα...