Από που να αρχίσω...καταρχάς, το σενάριο είναι κλεμμένο. Όλα περιστρέφονται γύρω από το γεγονός οτι ο Κρουζ ξαναζεί συνεχώς την ίδια μέρα. Σας θυμίζει κάτι; Οπωσδήποτε θυμίζει κάτι στους παλιότερους: το εξαιρετικό "Η Μέρα της Μαρμότας", που βραβεύτηκε από τη Βρετανική Ακαδημία Κινηματογράφου για το πρωτότυπο σενάριο της. Για τον Τομ Κρουζ τι να λέμε τώρα...αν και είναι ατυχής επιλογή...
Το δράμα είναι υποτιμημένο, η ένταση είναι λεπτή και οι χαρακτήρες είναι και οι δύο ξεχωριστοί και πιστευτοί. Ειδική μνεία για την Κρίστεν Στιούαρτ, που καταφέρνει να είναι δώδεκα πράγματα ταυτόχρονα - τραγική αλλά όχι αξιολύπητη, δυνατή, γοητευτική, αστεία, ασυνήθιστα σέξι και χωρίς κανένα από τα κλισέ συσχετισμένο με οποιαδήποτε από τις διαβόητες ψυχικές ασθένειες του Χόλιγουντ....
Τελευταία Έξοδος Ρίτα Χέϊγουόρθ (1994)
Δεν έχω δει ποτέ ξανά μια τόσο εκπληκτική ταινία από τότε που είδα το "Τελευταία έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ". Η υπόθεση περιλαμβάνει φιλίες, δυσκολίες, ελπίδες και όνειρα. Και αυτό που είναι τόσο υπέροχο για την ταινία είναι ότι σε κινεί, σου δίνει ελπίδα. Παρόλο που οι περιστάσεις μεταξύ των χαρακτήρων και των θεατών είναι αρκετά διαφορετικές, δεν αισθάνεστε πολύ μακριά από αυτό που...