Προφανώς ο τίτλος παραπέμπει στο γνωστό σύνδρομο της Στοκχόλμης όπου τα θύματα απαγωγών αναπτύσσουν κάποια συμπάθεια προς τους απαγωγείς τους. Δεν μπορώ να πω ότι η ταινία ήταν κακή αλλά είχε κάποια λογικά κενά και κυρίως το ερώτημα πως δεν βρήκε κάποιο τρόπο η Τερέζα πάλμερ να διαφύγει από το σπίτι στο οποίο ήταν περιορισμένη, καθώς και το όχι τόσο ξεκάθαρο τέλος του απαγωγέα....
Για μενα η ταινια υπηρξε ποιητικη ονειρικη με υπεροχες εικονες απο θαλασσα και μεσα σε αυτη τη αμμουδια η πρωταγωνηστρια να περπατα ψαχνωντας για κοχυλια η την αλλαγη της ζωης της . Οι ανθρωποι της εποχης το επαρχιακο περιβαλον του χωριου η πληξη ενος γαμου και ο ερχομος του ερωτα μεσα σε γαλαζιο τουλι που στη συνεχεια βλεπουμε να φευγουν τα χρωμματα και να ερχεται η πραγματικοτητα...
Το Δείπνο του Βοσκού (2020)
Μια πολύ όμορφη ταινία που σε ταξιδεύει και σε κάνει να περάσεις ένα υπέροχο δίωρο. Ασυνήθιστα καλές ερμηνίες, φωτογραφία, εφέ και σκηνοθεσία! Μία ιστορία βασισμένη σε πραγματικό περιστατικό, δοσμένη με όμορφο τρόπο. Προσωπικά δεν έχω ξαναδεί τέτοια Ελληνική ταινία, μέχρι τώρα!! Τη συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όλους, μικρούς και μεγάλους, καθώς είναι μία οικογενειακή ταινία που βλέπετ...