Αν και ποτέ δε μου άρεσαν τέτοια ψυχολογικά θρίλερ με πνεύματα κτλ, τη πρώτη φορά που το είδα στο σινεμά είχα μείνει άφωνος. Κάθε φορά που το βλέπω ξανά από τότε, μου κάνει εντύπωση κάθε φορά. Σκηνοθεσία, ήχος, σενάριο, όλα είναι τόσο προσεγμένα. Καμία σχέση με όλα τα υπόλοιπα εμπορικά θρίλερ-τρόμου
Ένιωσα ότι από αυτή τη χριστουγεννιάτικη ταινία της Hallmark, έλειπε το πνεύμα των Χριστουγέννων. Όταν ο Τεντ μπήκε στο διαμέρισμά της Τζοάνα, σχολίασε πώς ήταν διακοσμημένο όπως ο Βόρειος Πόλος, αλλά πραγματικά ήταν αρκετά απλό, βαρετό και όχι τόσο διακοσμημένο! Η ιστορία δεν αναφερόταν συγκεκριμένα για τα Χριστούγεννα. Επίσης, δεν είδα μεγάλη χημεία μεταξύ των πρωταγωνιστών, αλλά...
Τσάι στη Σαχάρα (1990)
Αυτή είναι μια από τις αγαπημένες μου ταινίες όλων των εποχών. Όμως - και αυτό είναι σημαντικό - το μεγαλύτερο μέρος της εκτίμησής μου πηγάζει από το γεγονός ότι τη παρακολούθησα αρκετές φορές και ότι έχω διαβάσει επίσης το βιβλίο (του Paul Bowles) δύο ή τρεις φορές. Έτσι και τα δύο έργα τέχνης (δεδομένου ότι το βιβλίο είναι σίγουρα ένα έργο τέχνης) τείνουν να συνδυάζονται στο μυαλό...