Για μενα η ταινια υπηρξε ποιητικη ονειρικη με υπεροχες εικονες απο θαλασσα και μεσα σε αυτη τη αμμουδια η πρωταγωνηστρια να περπατα ψαχνωντας για κοχυλια η την αλλαγη της ζωης της . Οι ανθρωποι της εποχης το επαρχιακο περιβαλον του χωριου η πληξη ενος γαμου και ο ερχομος του ερωτα μεσα σε γαλαζιο τουλι που στη συνεχεια βλεπουμε να φευγουν τα χρωμματα και να ερχεται η πραγματικοτητα...
Πολύ τρυφερή! Απίστευτα τοπία ,ωραίο θέμα. Την παρακολούθησα με ενδιαφέρον. Ο σκηνοθέτης κρατούσε ισορροπία ανάμεσα στην πλοκή και την σκιαγράφηση των χαρακτήρων και κατάφερε να μην γίνει φτηνό μελό. Νοερά ένιωθα να βρίσκομαι σε αυτήν την περιοχή . Με πόση αγάπη προσέγγισε το θέμα των έμβιων ,τη συμμετοχή της μητέρας φύσης και την παρέμβαση του ανθρώπινου στοιχείου. Επίσης...
Το Μενού (2022)
«Ο,τι αρχίζει ωραία τελειώνει με πόνο!» Θα μπορούσε να είναι ο εναλλακτικός τίτλος της ταινίας! Ή εναλλακτικά χωρίς πρόθεση σπόιλερ: Τι σου κάνουν τα παιδικά τραύματα! Πέρα από το χιούμορ, η ταινία είναι μια πανδαισία χρωμάτων και γεύσεων, που ευτυχώς ή δυστυχώς δε μπορούμε να γευτούμε! Οι ερμηνείες θα έλεγα ότι μοιάζουν αμήχανες κι ανολοκλήρωτες ακόμα και του Ρειφ Φαινς που ομολογουμένως...