Εδώ έχουμε κάτι πολύ καλό που ακούει στο όνομα woody harrelson. Φυσικά και πρόκειται για έναν από τους καλύτερους καθαρόαιμους Αμερικανούς ηθοποιούς της τελευταίας δεκαετίας. Από την άλλη έχουμε μία ταινία τελείως αμερικανιά με το κλασικό σενάριο του κακού αστυνομικού, βυθισμένου στις αμαρτίες, πού αγνοεί τις διαδικασίες και αυτοδικεί. Το αποτέλεσμα παραείναι μέτριο για τα δικά...
Μπορώ να πω πως έμεινα ευχάριστα έκπληκτος. Ναι, η ταινία έχει τα κοινωνικά της μηνύματα για τους μετανάστες, τις διαφορές και όλα τα υπόλοιπα, αλλά είναι επίσης μια αρκετά χαριτωμένη μικρή ταινία που μπορείς να την απολαύσεις έτσι απλά, χωρίς να προσπαθείς να ανακαλύψεις τα μηνύματα αυτά. Το βρήκα λίγο μπερδεμένο στην αρχή (είμαι πολύ παλαιότερης γενιάς από αυτή που στοχεύει!)...
Meg: Ο Κυρίαρχος του Βυθού (2018)
Χαίρομαι που δεν χρειάστηκε να πληρώσω για να δω τη ταινία. Ξέρω ότι είναι μια καρχαριοταινία (με ένα νέο είδος καρχαρία που ονομάζεται Meg από το Megalodon) και ξέρω τι να περιμένω, αλλά αυτό ήταν τόσο προβλέψιμο που κάθε 5 λεπτά ήξερα τι θα συμβεί στην επόμενη σκηνή και κάθε φορά που έπεφτα μέσα! Και το μεγάλο αναμενόμενο κλισέ: μπορεί ο Meg να είναι ο κυρίαρχος του βυθού, αλλά...