Πάντα βάζω κανόνα να κάνω κριτική μόνο όταν τελειώσει μια σειρά ή μια ταινία. Σε αυτήν την περίπτωση, ξεκίνησα περίπου σαράντα λεπτά, για έναν μόνο λόγο: βαρέθηκα απίστευτα. Λατρεύω την πρωτότυπη Blade Runner του 1982, και παρόλο που μια ταινία πίστευα ότι δεν χρειαζόταν ποτέ συνέχεια, ήμουν ανοιχτός σε αυτή την εκδοχή και πίστευα ότι η βασική ιστορία αυτής της ταινίας ήταν αρκετά...
Η ταινία ήταν καταπληκτική. Κάθε σκηνή είχε τον δικό της ιδιαίτερο συμβολισμό και έχτιζε πολύ δημιουργικά τη συνέχεια. Η σκηνογραφία ήταν απίστευτη σε σημείο που αφήνεσαι να αναρωτιέσαι αν όλα αυτά τα σκηνικά είναι πραγματικά (που κατά πάσα πιθανότητα είναι). Η μουσική ήταν ψυχαγωγική και σε πολλά σημεία αύξανε το χιούμορ σκηνών ενώ σε άλλα το δράμα. Σε μία περίπτωση κιόλας, ένα...
Ιντιάνα Τζόουνς: Οι Κυνηγοί της Χαμένης Κιβωτού (1981)
Σήμερα ξεχνάμε πόσο όμορφα μπορεί να είναι τα blockbusters. Η υπερβολική χρήση των ψηφιακών εφέ καθιστά τα πάντα δυνατά και επομένως τα πράγματα είναι πολύ εύκολα. Στη σειρά του Ιντιάνα Τζόουνς φαίνεται στην πραγματικότητα να αισθάνεστε τον σωματικό πόνο που έπρεπε να περάσουν μερικοί από τους ηθοποιούς/στάντμεν για να προσφέρουν 2 ώρες καθαρής ψυχαγωγίας. Φυσικά η ιστορία έχει...