Προφανώς ο τίτλος παραπέμπει στο γνωστό σύνδρομο της Στοκχόλμης όπου τα θύματα απαγωγών αναπτύσσουν κάποια συμπάθεια προς τους απαγωγείς τους. Δεν μπορώ να πω ότι η ταινία ήταν κακή αλλά είχε κάποια λογικά κενά και κυρίως το ερώτημα πως δεν βρήκε κάποιο τρόπο η Τερέζα πάλμερ να διαφύγει από το σπίτι στο οποίο ήταν περιορισμένη, καθώς και το όχι τόσο ξεκάθαρο τέλος του απαγωγέα....
Για μένα ήταν μία ταινία που περιέγραφε πολύ γλαφυρά τις αγριότητες των ναζί και τις αντιλήψεις τους για την ευγονία, τον εκ γερμανισμό περιοχών που θεωρούσαν δικές τους...χωρίς να παρουσιάζει αγριότητες κτλ. Πολύ καλές οι ερμηνείες, έντονες οι συναισθηματικές πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης, όπως η φιλία, ό έρωτας, η αντίσταση, η επιβίωση , ή οργή... Για μένα είναι πολύ ρεαλιστική...
Δίδυμοι Πύργοι (2006)
Ξέρω ότι κάποιοι θα πουν ότι είμαι ένα φρικτό άτομο επειδή δεν μου αρέσει η ταινία των Δίδυμων Πύργων, αλλά η ταινία ήταν απλά ενοχλητική. Τα τρέιλερς δείχνουν ένα φωτεινό, υπαίθριο σκηνικό με πολλούς αστυνομικούς και πυροσβέστες και άλλα τέτοια, αλλά στην πραγματικότητα το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας είναι μόνο δύο τύποι παγιδευμένοι στο σκοτάδι, στα ερείπια, μιλώντας με τεταμένες...