Ποιος θα πίστευε ότι οι σκηνές δύο ελαφιών, που κινούνται αργά μέσα από ένα χιονισμένο δάσος, θα μπορούσαν να είναι τόσο σημαντικές; Εκτός από τα όμορφα πλάνα της φύσης, υπάρχει ένα ιδιαίτερο νόημα σε αυτές, όταν αποδεικνύεται ότι και οι δύο πρωταγωνιστές ονειρεύονται οτι είναι ελάφια. Αυτή είναι η μαγεία του κινηματογράφου: να δίνει στις εικόνες ένα βαθύτερο συναισθηματικό νόημα...
Μόλις το είδα, αυτόματα είχε γίνει μια από τις αγαπημένες μου ταινίες όλων των εποχών. Η βασική ηθοποιός Rachel Saanchitha Gupta ως Prerna είναι η καρδιά της ταινίας. Υπάρχουν πολύ λίγες ταινίες στις οποίες έχω συνδεθεί με τον τρόπο που συνέβη στο κορίτσι-skater. Μια εμπνευσμένη ιστορία με υπέροχη δράση από όλους όσοι συμμετείχαν σε αυτήν. Αυτός είναι ο τύπος των ταινιών που χρειαζόμαστε...
Το Σύνδρομο του Βερολίνου (2017)
Προφανώς ο τίτλος παραπέμπει στο γνωστό σύνδρομο της Στοκχόλμης όπου τα θύματα απαγωγών αναπτύσσουν κάποια συμπάθεια προς τους απαγωγείς τους. Δεν μπορώ να πω ότι η ταινία ήταν κακή αλλά είχε κάποια λογικά κενά και κυρίως το ερώτημα πως δεν βρήκε κάποιο τρόπο η Τερέζα πάλμερ να διαφύγει από το σπίτι στο οποίο ήταν περιορισμένη, καθώς και το όχι τόσο ξεκάθαρο τέλος του απαγωγέα....