Ωραία ταινία. Χωρίς τεράστιες εκπλήξεις, αλλά σταθερές, ελκυστικές, καλοπροαίρετες σκηνές. Επιπλέον, μέσα στο όριο που θέτονται είναι πολύ πιστευτή. Όσοι διαμαρτύρονται για το γεγονός ότι η ταινία χαρακτηρίζεται ως ρομαντική, δεν κατάλαβα καθόλου πώς αυτό τη μειώνει κατά κάποιον τρόπο: ο Liam Neeson παίζει πάντα τον Liam Neeson - δεν είναι ηθοποιός χαρακτήρα, είναι ο Liam Neeson....
Το δράμα είναι υποτιμημένο, η ένταση είναι λεπτή και οι χαρακτήρες είναι και οι δύο ξεχωριστοί και πιστευτοί. Ειδική μνεία για την Κρίστεν Στιούαρτ, που καταφέρνει να είναι δώδεκα πράγματα ταυτόχρονα - τραγική αλλά όχι αξιολύπητη, δυνατή, γοητευτική, αστεία, ασυνήθιστα σέξι και χωρίς κανένα από τα κλισέ συσχετισμένο με οποιαδήποτε από τις διαβόητες ψυχικές ασθένειες του Χόλιγουντ....
Μακρινός Ορίζοντας (1992)
Λοιπόν θα σας πω την άποψη μου ως 17αρης που την έβλεπε πρώτη φορά. Η αρχη ήταν κάπως περίεργη και δεν σε έπειθε για πολλά. Όταν όμως πήγαν στην Βοστόνη υπήρχε τόση ένταση που οριακά δεν ήθελες να χάσεις ούτε δευτερόλεπτο. Επίσης με ενόχλησε λίγο το γεγονοσ οτι το happy end ήρθε πολύ αργά (τελευταιο λεπτο) και κόπηκε αρκετά απότομα. Θα προτιμούσα να είχε αλλά 3 λεπτά και να έδειχνε...