Η ταινία δεν έχει κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί. Η υπόθεση θα εντυπωσιάσει πολλούς ως μια κυριολεκτική ιστορία ψαριού έξω από το νερό σύμφωνα με το πρότυπο της Μικρής Γοργόνας, με ένα καλλιτεχνικό στυλ κάπου ανάμεσα στο Hayao Miyazaki και το Hotel Transylvania. Το σκηνικό είναι αληθινό, το animation είναι αστραφτερό με έντονες λεπτομέρειες και οι στιγμές της πλοκής είναι κωμικές και...
Ειλικρινά δεν βλέπω κάποιο μυστήριο, δεδομένου ότι πολλά - πάρα πολλά - αποκαλύπτονται από την αρχή. Όλη η ένταση στεγνώνει. Δεν υπάρχει δράμα στο δράμα. Η μόνη έκπληξη είναι ότι κάθε αρσενικός ρόλος είναι κι ένας υποψήφιος δολοφόνος-απατεώνας. Ακόμη και η μια μοναδική μεγάλη έκπληξη αποκαλύπτεται πολύ πριν αποκαλυφθεί. Δεν υπάρχει καμία σκέψη για το σενάριο. Η πρώτη χαζή σκηνή...
Στα Όρια του Αύριο (2014)
Από που να αρχίσω...καταρχάς, το σενάριο είναι κλεμμένο. Όλα περιστρέφονται γύρω από το γεγονός οτι ο Κρουζ ξαναζεί συνεχώς την ίδια μέρα. Σας θυμίζει κάτι; Οπωσδήποτε θυμίζει κάτι στους παλιότερους: το εξαιρετικό "Η Μέρα της Μαρμότας", που βραβεύτηκε από τη Βρετανική Ακαδημία Κινηματογράφου για το πρωτότυπο σενάριο της. Για τον Τομ Κρουζ τι να λέμε τώρα...αν και είναι ατυχής επιλογή...