Ο φτωχός παλιός καλός Al Pacino έχει περάσει την εποχή που μεσουρανούσε και ο Karl Urban δεν πάει παρακάτω. Η υποκριτική ήταν οριακά αποδεκτή, η ιστορία ήταν πεζή, χωρίς αγωνία και όχι πολύ έξυπνη αν και προσπάθησε τόσο σκληρά να είναι ... ω, και το τέλος - εδώ τι να πούμε - αλλά ο σκηνοθέτης έχει προφανώς αυταπάτες μεγαλοπρέπειας αν νομίζει ότι θα υπάρξει ένα Το Παιχνίδι του Δολοφόνου...
Ειδικότητα έχει αποκτήσει ως φαίνεται ο Ντουέιν Τζόνσον στις ταινίες καταστροφής καθώς μετά το San Andreas θα ακολουθήσουν τα Rampage και Ουρανοξύστης. Η ταινία πρόκειται για μια σχεδόν πιστή αντιγραφή του 2012 με τον Τζον Κιούσακ, όπου τα πάντα γκρεμίζονται ΑΚΡΙΒΩΣ μετά την έλευση του εκάστοτε ήρωα, ο οποίος είναι μεν ένας συνηθισμένος άνθρωπος, καταφέρνει δε να σώσει τον εαυτό...
Η Δύναμη Του Κεραυνού (1995)
Λίγο αφότου ο Τσάκι Τσαν αποφάσισε να γίνει εμπορικός. Εκτός από πολύ καλό ξύλο, κάνει και τα υπόλοιπα πολύ καλά. Δε θα το παρεξηγήσουμε όμως πολύ, ήταν η εποχή της άνθισης αυτών των ταινιών δράσης με ήρωες χαρακτήρες που βαράνε χωρίς να παθαίνουν το παραμικρό. Γουίλις, Σβανζενέγκερ, Σταλόνε, Βαν Νταμ, Σιγκάλ, Λούγκρν, Νόρις κτλ κτλ