Μια ταινία μπορεί να αφήσει αισθήματα με πολλούς τρόπους - χαρά, λύπη, έκπληξη ή οτιδήποτε άλλο - αλλά ο κοινός παρονομαστής των καλών είναι ότι όταν σβήνουν τα φώτα, νιώθεις ικανοποιημένος, οτι άξιζε το ταξίδι. Δεν ένιωσα όμως έτσι όταν τελείωσε η ταινία. Ναι, το νόημα το πιάσαμε: ένας ντετέκτιβ που ασχολείται με μια υπόθεση δολοφονίας μπορεί να αποκτήσει εμμονή. Είναι το βάρος...
Η σύνοψη αυτής της ταινίας δεν θα μπορούσε να είναι πιο παραπλανητική. Στη πραγματικότητα δεν πρόκειται για «ένα ταξίδι για να βρει χρυσό στη μη χαρτογραφημένη ζούγκλα της Ινδονησίας», όπως δηλώνει η περίληψη. Μοιάζει περισσότερο με ένα δράμα που εξελίσεται σε γραφεία στη μεγάλη πόλη, δείχνοντας μόνο σποραδικές σκηνές πραγματικής αναζήτησης χρυσού. Έχει εντελώς εσφαλμένη εστίαση...
Η Μελωδία της Ευτυχίας (1965)
Φανταστική.Απο τις ωραιότερες ταινίες που έχω δει.Χωρις υπερβολή,την έχω δει πάνω από 50 φορές.....και θα την ξαναδώ τουλάχιστον άλλες τόσες....Φανταστικοί ηθοποιοί,υπέροχα τοπία,πανέμορφη μουσική,συγκλονιστικό σενάριο. Λίγα τα 6 ΟSCARS για αυτό το αριστούργημα.Συγχαρητηρια σε όλους τους δημιουργούς αυτού του μοναδικού έργου.Δυστυχως σήμερα έμαθα για το θάνατο του συγκλονιστικο...