Η ταινία ξεκινά καλά, με ένα θέμα όχι πρωτότυπο, αλλά ίσως το πρώτο στον ευρύτερο ελληνικό κινηματογράφο. Η ιστορία συνηθισμένη (όπως στο Επίθεση στη Γουόλ Στριτ) με μια κατάσταση ομηρίας και τέλος μάλλον προβλέψιμο και ατυχές. Η ατμόσφαιρα είναι καλή και οι προσδοκίες του τηλεθεατή είναι πολλές, αλλά κρατάν λίγο. Η εμφάνιση της αστυνομίας σηματοδοτεί για μένα το ουσιαστικό τέλος...
Δεν τα κατάφερε ο Τιμ Μπάρτον σ αυτή την επανέκδοση της πρωτότυπης ταινίας του '60 καθώς υστερεί και από την original αλλά και κατά πολύ από τις μεταγενέστερες όπως Η Εξέγερση και Η Αυγή. Το σενάριο μοιάζει λίγο αδέξιο και η σκηνοθεσία φτωχή ακόμα κι αν λάβουμε υπόψη το γεγονός οτι γυρίστηκε 18 χρόνια πριν. Το ίδιο ισχύει και για τον Μαρκ Γουόλμπεργκ που στα νιάτα του δε "γεμίζει"...
Υποβρύχιο Κ-19: Ο Φονιάς (2002)
Μια υπερπαραγωγή που κόστισε 100 εκ. δολάρια, γυρίστηκε πραγματικά σε ένα σοβιετικό υποβρύχιο, το K-77 και βασίζεται στα πραγματικά γεγονότα του 1961. Η ιστορία έχει αρκετές ομοιότητες με το προγενέστερο και πασίγνωστο Το Κυνήγι του Κόκκινου Οκτώβρη του 1990 με ίδια μηνύματα που αφορούν τις τακτικές του τότε Σοβιετικού κράτους . O Χάρισον Φορντ και ο Λίαμ Νίσον δε πείθουν οπτικά...