Προφανώς ο τίτλος παραπέμπει στο γνωστό σύνδρομο της Στοκχόλμης όπου τα θύματα απαγωγών αναπτύσσουν κάποια συμπάθεια προς τους απαγωγείς τους. Δεν μπορώ να πω ότι η ταινία ήταν κακή αλλά είχε κάποια λογικά κενά και κυρίως το ερώτημα πως δεν βρήκε κάποιο τρόπο η Τερέζα πάλμερ να διαφύγει από το σπίτι στο οποίο ήταν περιορισμένη, καθώς και το όχι τόσο ξεκάθαρο τέλος του απαγωγέα....
Μιλάμε για το απόλυτο τίποτα. Μια ηλίθια σε σενάριο ανώμαλη ταινία, πιθανόν για να κάνει εντύπωση ο σκηνοθέτης. Γεμάτο αηδιαστικές σκηνές οι οποίες δεν χρειάζονται και δεν καταλαβαίνω τον λόγο που είναι τόσο μα τόσο αηδιαστική. Να ήταν έαν splatter με zombie θα είχε νόημα. Οσκαρ βλακείας πραγματικά
Στην Άκρη Του Νήματος (2010)
Μια πολύ ωραία ταινία με τον Μελ Γκίμπσον ακόμα μια φορά στο ρόλο του αστυνομικού και μπαμπά. Η ταινία ξεκινά δυνατά με τη τραγική δολοφονία της κόρης του και ο Γκίμπσον μέσα στη διαφθορά και τις συνωμοσίες προσπαθεί να βρει τους υπαίτιους και να αποδώσει δικαιοσύνη. Παρά το γεγονός οτι στην υπόθεση εμπλέκονται πολλά πρόσωπα και έχει κάποιες ανατροπές, η πλοκή σε όλη τη διάρκεια...