Κάθε sequel του Jarhead και χειρότερο. Αμερικανοί στρατιώτες στη Μέση Ανατολή ενάντια σε φανατικούς τζιχαντιστές. Τόσο πρωτότυπο. Σα να βλέπεις shoot-em up στον υπολογιστή, χωρίς να παίζεις εσύ. Ανύπαρκτο σενάριο, αδιάφοροι (και ίσως κακοί) πρωταγωνιστές, καμία σκηνοθεσία σε μια λαίλαπα πυροβολισμών και σκοτωμών χωρίς νόημα.
Η ταινια ονειρο του σκύλου είναι προσωπικά για μένα μια αριστουργηματικη ταινια του Αγγελου Φραντζή που υμνεί την Αθήνα και ιδίως την νυχτερινή Αθηνα ,σπουδαίοι ηθοποιόι,τελειο σενάριο καταπληκτικό χαρακτήρες και η σκηνοθεσία λειτουργεί με μαεστρία η κάμερα σε οδηγεί σε γωνιες που δεν φανταζόσουν, σου δείχνει μια άλλη αθηνα που αξίζει να ανακαλύψεις και με τα συν και με τα μείον...
Mudbound: Δάκρυα στον Μισισιπή (2017)
Βλέπω ότι κάποιες από τις κριτικές του Mudbound λένε ότι είναι πολύ αργό, κορυφώνεται μόνο κοντά στο τέλος και στερείται εστίασης σε μεγάλο μέρος της εξέλιξης. Και είναι αλήθεια ότι για την πρώτη ώρα, είναι δύσκολο να γνωρίζουμε προς ποια κατεύθυνση οδεύει η ταινία. Είναι επίσης αλήθεια ότι πολλές από τις σκηνές στο πρώτο μισό του δεν είναι απαραίτητες για το τελικό προϊόν. Αλλά...