Μια πολυπαιγμένη συνταγή του Χόλιγουντ όπου κάποιος από μικρός γίνεται μεγάλος (στη περίπτωσή μας εδώ η Τζένιφερ Γκάρνερ) με κάποιο μαγικό τρόπο. Αν και το έχουμε δει τόσες πολλές φορές, αυτή εδώ η εκδοχή ομολογώ πως είναι πετυχημένη κι αυτό φάνηκε από το νεανικό κοινό που την παρακολούθησε. Ο πρώτος λόγος είναι το πετυχημένο δίδυμο Γκάρντερ-Ράφαλο, το ενήλικο ζευγάρι με δύο τελείως...
Από που να αρχίσω...καταρχάς, το σενάριο είναι κλεμμένο. Όλα περιστρέφονται γύρω από το γεγονός οτι ο Κρουζ ξαναζεί συνεχώς την ίδια μέρα. Σας θυμίζει κάτι; Οπωσδήποτε θυμίζει κάτι στους παλιότερους: το εξαιρετικό "Η Μέρα της Μαρμότας", που βραβεύτηκε από τη Βρετανική Ακαδημία Κινηματογράφου για το πρωτότυπο σενάριο της. Για τον Τομ Κρουζ τι να λέμε τώρα...αν και είναι ατυχής επιλογή...
Ο Βράχος (1996)
Φανταστικά φτιαγμένο. Αναμφίβολα μία από τις καλύτερες χολιγουντιανές ταινίες δράσης μέχρι τότε, με τη παραγωγή να έχει κάνει εξαίρετη δουλειά σε όλους τους τομείς. Ο τόσο δυνατός αντίκτυπος της ταινίας την διαμόρφωσε σε αυτό που είναι, πιθανώς μια από τις καλύτερες στο είδος της. Ο Σον Κόνερι έχει μια αυθεντική ερμηνεία - ο Κέιτζ όχι τόσο - αλλά τη παράσταση κλέβει ο μοναδικός...