Βρετανικό, αρχικά χαζό φαινομενικά, χιούμορ όσο δε παίρνει! Αυτό είναι το βασικό στοιχείο της ταινίας, που θα κάνει τον θεατή ή να τη λατρέψει ή να τη κλείσει τα πρώτα τρία λεπτά! Εγώ ανήκω στη πρώτη κατηγορία καθώς λάτρεψα και το χιούμορ και τους απίστευτα έξυπνους διαλόγους του Τζόνι Ντεπ. Η ταινία είναι άριστα σκηνοθετημένη σε μαγευτικούς εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους της...
Το δράμα είναι υποτιμημένο, η ένταση είναι λεπτή και οι χαρακτήρες είναι και οι δύο ξεχωριστοί και πιστευτοί. Ειδική μνεία για την Κρίστεν Στιούαρτ, που καταφέρνει να είναι δώδεκα πράγματα ταυτόχρονα - τραγική αλλά όχι αξιολύπητη, δυνατή, γοητευτική, αστεία, ασυνήθιστα σέξι και χωρίς κανένα από τα κλισέ συσχετισμένο με οποιαδήποτε από τις διαβόητες ψυχικές ασθένειες του Χόλιγουντ....
Ο Βράχος (1996)
Φανταστικά φτιαγμένο. Αναμφίβολα μία από τις καλύτερες χολιγουντιανές ταινίες δράσης μέχρι τότε, με τη παραγωγή να έχει κάνει εξαίρετη δουλειά σε όλους τους τομείς. Ο τόσο δυνατός αντίκτυπος της ταινίας την διαμόρφωσε σε αυτό που είναι, πιθανώς μια από τις καλύτερες στο είδος της. Ο Σον Κόνερι έχει μια αυθεντική ερμηνεία - ο Κέιτζ όχι τόσο - αλλά τη παράσταση κλέβει ο μοναδικός...