Αναμφισβήτητα μια ταινία με ατέλειωτη δράση, χιούμορ και εξαιρετικά εφέ. Ο συνδυασμός γρήγορων εναλλαγών σκηνής, με μοντέρνα μουσική και εντυπωσιακά πλάνα είναι κάτι που μας έχει συνηθίσει ο Μάικλ Μπέι εδώ και χρόνια, από το πρώτο Bad Boys μέχρι και το Pain & Gain (γρήγορα αναγνωρίζεις τη δουλειά του, αν έχεις δει τις ταινίες του). Τώρα, σαν ιστορία δεν λέει πολλά, καθώς το σενάριο...
Αυτή η ταινία έχει όμορφη οπτική για τους θεατές: τα κοστούμια και τα σκηνικά κόβουν την ανάσα και η κινηματογράφηση είναι εντυπωσιακή. Αλλά είχα κάποια ανάμεικτα συναισθήματα όταν τελείωσε κι αυτό οφειλόταν εν μέρει στο σενάριο, που κατά διαστήματα φαινόταν βαρετό, με επιφανειακούς διαλόγους και κάποια απότομα άλματα στο χρόνο, με τα οποία προσπάθησαν να ξεπεράσουν ανεπιτυχώς...
Στα Όρια του Αύριο (2014)
Από που να αρχίσω...καταρχάς, το σενάριο είναι κλεμμένο. Όλα περιστρέφονται γύρω από το γεγονός οτι ο Κρουζ ξαναζεί συνεχώς την ίδια μέρα. Σας θυμίζει κάτι; Οπωσδήποτε θυμίζει κάτι στους παλιότερους: το εξαιρετικό "Η Μέρα της Μαρμότας", που βραβεύτηκε από τη Βρετανική Ακαδημία Κινηματογράφου για το πρωτότυπο σενάριο της. Για τον Τομ Κρουζ τι να λέμε τώρα...αν και είναι ατυχής επιλογή...