Μια ταινία προορισμένη για Όσκαρ, που φαινόταν από πολύ νωρίς οτι θα τα πήγαινε τέλεια. Ο Λεονάρντο ΝτιΚάπριο σε ένα διαφορετικό γι αυτόν ρόλο, ο Iñárritu σε μεγάλη έμπνευση, ένα πολύ δυνατό σενάριο, εντυπωσιακότατα γυρισμένη και προφανώς από τις μεγαλύτερες παραγωγές της 20th Century Fox. Δικαίως λοιπόν τα Όσκαρς, τόσα τα κερδισμένα όσο και τα προτεινόμενα. Δύσκολα δεν θα έχει...
Η Ναυμαχία ή αλλιώς, όταν ο κινηματόγραφος παύει να είναι τέχνη και γίνεται παιχνίδι. Να πούμε για το ταλέντο της Ριάνα; Να πούμε για τον καπετάνιο Λίαμ Νίσον; Για το σενάριο; Ως μοναδική πρωτοτυπία - ίσως άστοχη - είναι η μεταφορά του ομώνυμου παιχνιδιού στη μεγάλη οθόνη , την οποία δε μπορούμε να χειροκροτήσουμε. Τα γραφικά είναι καλά για το 2010, αλλά τίποτα άλλο. Ακόμα μια ταινία...
Η Κόρη του Ράιαν (1970)
Για μενα η ταινια υπηρξε ποιητικη ονειρικη με υπεροχες εικονες απο θαλασσα και μεσα σε αυτη τη αμμουδια η πρωταγωνηστρια να περπατα ψαχνωντας για κοχυλια η την αλλαγη της ζωης της . Οι ανθρωποι της εποχης το επαρχιακο περιβαλον του χωριου η πληξη ενος γαμου και ο ερχομος του ερωτα μεσα σε γαλαζιο τουλι που στη συνεχεια βλεπουμε να φευγουν τα χρωμματα και να ερχεται η πραγματικοτητα...