Τεχνικά, η ταινία είναι εξαιρετική, με ωραίες σκηνές δράσης και μερικές υπέροχες γωνίες κάμερας που είναι πολύ κοντινές και πιο προσωπικές. Τα διάφορα εφέ χρησιμοποιούνται για να ενισχύσουν τον ρεαλισμό του δράματος, αλλά το κυριότερο είναι ότι ποτέ δεν νιώθετε ότι παρακολουθείτε κάτι ψεύτικο, επομένως είναι αποτελεσματικά στο μέγιστο. Η ταινία είναι σκληρή, βίαιη και επίσης εξαιρετικά...
Το δράμα είναι υποτιμημένο, η ένταση είναι λεπτή και οι χαρακτήρες είναι και οι δύο ξεχωριστοί και πιστευτοί. Ειδική μνεία για την Κρίστεν Στιούαρτ, που καταφέρνει να είναι δώδεκα πράγματα ταυτόχρονα - τραγική αλλά όχι αξιολύπητη, δυνατή, γοητευτική, αστεία, ασυνήθιστα σέξι και χωρίς κανένα από τα κλισέ συσχετισμένο με οποιαδήποτε από τις διαβόητες ψυχικές ασθένειες του Χόλιγουντ....
Mudbound: Δάκρυα στον Μισισιπή (2017)
Βλέπω ότι κάποιες από τις κριτικές του Mudbound λένε ότι είναι πολύ αργό, κορυφώνεται μόνο κοντά στο τέλος και στερείται εστίασης σε μεγάλο μέρος της εξέλιξης. Και είναι αλήθεια ότι για την πρώτη ώρα, είναι δύσκολο να γνωρίζουμε προς ποια κατεύθυνση οδεύει η ταινία. Είναι επίσης αλήθεια ότι πολλές από τις σκηνές στο πρώτο μισό του δεν είναι απαραίτητες για το τελικό προϊόν. Αλλά...