Το Δεκα Δολοφονοι για τον Ντετεκτιβ Μαρλοου είναι μια μεγάλη γιορτή της απόλυτης πρωτοτυπίας του Ρόμπερτ Μίτσαμ. Αναγγέλλει επίσης την άφιξη του Ντικ Ρίτσαρντς ως υποσχόμενου νέου αμερικανικού σκηνοθέτη. Την ημέρα που το είδα, βρήκα τον εαυτό μου να περιγράφει ατάκες από σκηνές σε φίλους Είναι πράγματι, η πιο υποβλητική από όλες τις αστυνομικές ταινίες που γυρίστηκαν αυτή την εποχή...
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το κύριο θέμα μας εδώ δεν είναι το skating αλλά η ανισότητα και η θέση της γυναίκας στις μη αναπτυγμένες χώρες όπως η Ινδία. Το μικρό χωριό που είναι το μέρος όπου εξελίσσεται όλη η ταινία είναι ιδανικό για την ανάδειξη και την ανάπτυξη αυτών των θεμάτων. Το ύφος της και τα σκηνικά την κρατάνε μακριά από το hollywood, ωστόσο το τέλος με τον τρόπο...
Μία Υπόσχεση (2013)
Υπόσχεται πάθος αλλά αποτραβιέται σαν συνεσταλμενη κοπελίτσα. Υπόσχεται μυστήριο και μετά ξεδιπλώνεται με χασμουρητό. Η φαση της παρατημένης φτωχουλας ...υποτονική και αβέβαιη και η ίδια αν τον ήθελε πραγματικά. Γενικά οι ηθοποιοί θυμιζουν δημοσίους υπαλλήλους που κάνουν το ωράριο τους. Δε μού άρεσε.