Η Ναυμαχία ή αλλιώς, όταν ο κινηματόγραφος παύει να είναι τέχνη και γίνεται παιχνίδι. Να πούμε για το ταλέντο της Ριάνα; Να πούμε για τον καπετάνιο Λίαμ Νίσον; Για το σενάριο; Ως μοναδική πρωτοτυπία - ίσως άστοχη - είναι η μεταφορά του ομώνυμου παιχνιδιού στη μεγάλη οθόνη , την οποία δε μπορούμε να χειροκροτήσουμε. Τα γραφικά είναι καλά για το 2010, αλλά τίποτα άλλο. Ακόμα μια ταινία...
Μια αηδία για ανώμαλα κι ανήθικα μυαλά,η υπεροχή του τίποτα με τοποθετηση ιστορικων μορφών σε ένα μπαχαλο μπλέντερ ιδεων του ψυχασθενή πληροφοριοδότη της παγκοσμιοποιημένης καθεστηκυίας τάξης των ανόητων εφευρετών της επικείμενης κολάσεως.Δειτε την και θα με θυμηθείτε την στιγμή εκείνη.
Ανταρκτική Στα Όρια Του Αδυνάτου (2006)
Αξιοσημείωτο είναι πως σε μια ταινία όπου γνωρίζουμε με απόλυτη σιγουριά ότι όλα ή τα περισσότερα από τα σκυλιά πρέπει να επιβιώσουν, το Ανταρκτική Στα Όρια Του Αδυνάτου πετυχαίνει ως μια αποτελεσματική διήγηση. Λειτουργεί εστιάζοντας στα σκυλιά. Σίγουρα, ο οδηγός Τζέρι (Paul Walker) δεν σταματά ποτέ να τα σκέφτεται, αλλά δεν μπορεί να κάνει και πολλά. Επισκέπτεται τον Δρ. Davis...